Na een bus- en autorit ben ik gisteren aangekomen op mijn stageplek bij de Koninklijke Marine in Den Helder. Samen met de andere stagiairs werd ik opgevangen door een medewerker van het stagebureau. De bedoeling was om meteen foto's te laten maken voor een defensiepas, maar ik was nog niet te vinden in het systeem. Dat feestje ging dus helaas niet door.
Toen op naar de mannen van huisvesting, die voor iedereen een kamer hadden ingepland. Dachten we. Alleen voor de mannen, de vrouwen waren vergeten. Na veel gedoe en geregel kregen medestagiaire M. en ik een huisje toegewezen. We delen een woonkamer, een badkamer en een keuken, maar hebben allebei een eigen slaapkamer. Het is nog niet echt meisjesachtig, maar na het weekend gaan we het hier een beetje pimpen. In de lade van het bureau lag nog een aangekoekte Penthouse van de vorige bewoner. Ik ben best ruimdenkend soms, maar om dit te bewaren, ging me een beetje ver. Na allebei een keer het toilet gebruikt te hebben, waren we er al zat van aangestaard te worden door de poezen van vreemde mevrouwen, dus de muren van het toilet zijn nu weer kaal.
Mijn eigen kamer bestaat uit een eenpersoons bed, een bureau en een kledingkast. En een bureaulamp. Het bureau is bijna drie keer zo groot als mijn bureau thuis. Het zou me haast stimuleren om er nuttige dingen aan te gaan doen. Nu fungeert het vooral als opslagplaats voor mijn was en papieren. Alleen 's avonds, want overdag moet mijn kamer onberispelijk zijn. We zijn er niet helemaal over uit of onze mansion ook wordt schoongemaakt. Gezien de kadootjes die de vorige bewoners voor ons hebben achtergelaten, hebben we er onze twijfels over. Voor de zekerheid gaan we het schoonmaken dus zelf maar doen.
Tot zover een beschrijving van de crib hier op de Marinebasis. Ik zal gauw – en deze keer bedoel ik daar ook echt gauw mee – meer vertellen over het leven aan de andere kant van het hek. Check ook mijn twitter voor berichtjes tussendoor: www.twitter.com/tanyaatje.
PS. ik denk dat de pakketbezorging hier vertraging heeft, want ik heb helaas nog geen enkel kado ontvangen voor mijn jubileum gisteren. FYI: gisteren was ik precies 2 maanden gestopt met roken.
2009: een jaar om niet snel te vergeten. Een jaar met een komen en gaan van mensen. Januari stond in het teken van de liefde die mijn huis verliet. Grote val, langzaam weer overeind krabbelen om uiteindelijk in het voorjaar rechter op te staan dan ooit, beginnend aan een nieuw leven. Een jaar van afscheid en een jaar van weerzien. Een vriendschap die voorbij leek in juni, maar tegen het einde van het jaar weer voorzichtig nieuw leven ingeblazen kreeg. Een vriend van de middelbare school die in mei om het hoekje kwam kijken en mijn ‘highschool sweetheart’ die in de zomer heel even mijn hoofd weer op hol wist te brengen. En dan waren er nog al mijn neven en nichten uit Canada - van wie ik de meesten een keer in mijn leven had gezien- die deze zomer in Nederland hebben doorgebracht.
Bij een nieuw leven horen ook nieuwe mensen. Mensen die me eerder nooit waren opgevallen, maar van wie ik hoop ze nog lang om me heen te hebben. Het was een heftig jaar met veel oude gewoonten om afscheid van te nemen en tegelijkertijd een jaar vol nieuwe indrukken. Gelukkig waren daar altijd mijn lieve vriendinnetjes en vrienden om al die mooie en minder mooie momenten mee te delen. Cliché, maar o zo waar: in mindere tijden merk je wie je echte vrienden zijn. Maar ook hoe belangrijk familie is. Ouders, broertje en zussen. Hun vriendjes. Met familie sluit ik het jaar af; November en december. Deze maanden draaiden om oma, die na twee jaar ziek zijn op de laatste zaterdag van november is overleden.
Nu ik dit allemaal schrijf, realiseer ik me hoe hard ik afgelopen jaar ben doorgegaan, zonder af en toe achterom te kijken. Wat kan er veel gebeuren in een jaar, in 12 maanden, in 365 dagen. Wat vliegt de tijd. Wat gebeuren er rare dingen, maar wat kan het ook allemaal mooi zijn!
En nu zijn we al weer drie dagen onderweg in 2010. Een nieuw jaar met opnieuw een komen en gaan van mensen. Mijn enige goede voornemen: af en toe even stilstaan en genieten van en met die personen die het genieten waard zijn.
Voor jullie allen: een mooi jaar toegewenst met net zulke mooie mensen om jullie heen als ik heb!
Van sommige artiesten krijg ik spontaan kippenvel. Van Michael Jackson bijvoorbeeld.
Zodra zijn corny jarentachtig deuntjes worden ingezet en zijn trillerige piepstem mijn trommelvliezen pijnigt, krijg ik accuut kippenvel. Als hij dan ook nog op z'n glimschoentjes moonwalkend en piemelgrijpend over het podium glibbert, gaat mijn maag een beetje wiebelen.
Over de doden niets dan goeds. Ik ga bijna denken dat dit gezegde pas is verzonnen ná MJ's dood. Want wat was díe man fan-fucking-tas-tisch! Wat een held, de ware King of Pop! Helemaal geen geflipte viespeuk met een eng playdohneusje. Dat vond men alleen gedurende de tien jaar vóór 25 juni, in de jaren dat de beste man werd uitgekotst door 99,99% van de wereldbevolking. Nee nu is het een ware superheld, waar jong en oud onmetelijk veel r€p$ecT voor zegt te hebben, omdat hij "such an inspiration" was. Dat hij meerdere keren voor de rechter heeft moeten verschijnen vanwege verdenkingen van kindermisbruik wordt massaal vergeten, de vele kinderlogeerpartijtjes op Neverland worden genegeerd, evenals de documentaire Living with Michael Jackson, waarin aan de hele wereld werd duidelijk gemaakt dat hij toch wel bijzondere denkbeelden had over bijvoorbeeld verhoudingen tussen kinderen en volwassenen. Waar je hem ook zag op tv de afgelopen jaren, overal werden grappen over hem gemaakt. Hoe vaak ik de naam "Wacko Jacko" heb horen vallen in de afgelopen jaren..! Mooie bijnaam voor een King of Pop.
En dan gaat men nu, omdat MJ dood is, massaal zijn cd's inslaan en dvd'tjes kopen tot we er bij neervallen. Om te kijken naar de man naar wie niemand heeft omgekeken de afgelopen tien jaar. Had dat eerder gedaan, dan had die vent nu waarschijnlijk nog op Neverland kunnen wonen, zonder zich druk te hoeven maken of hij z'n pilletjes wel kon betalen om de dag door te komen. Mensen zijn uitzinnig omdat ze tickets voor zijn herdenkingsdienst hebben gewonnen. Herdenkingsdienst en winnen in één zin, maf eigenlijk.
Ik hield niet van Michael. Zijn muziek deed me niets, zijn clips deden me niets en ik zapte het liefst zo gauw mogelijk weg wanneer hij weer in beeld kwam met een of ander idioot schandaal. Nu hij dood is, denk ik er nog precies hetzelfde over. Voor zijn echte fans vind ik het sneu dat ze hun idool hebben verloren en voor zijn familie vind ik het heel verdrietig, want hij was een vader, een zoon en een broer. Om deze mensen gaat het mij verder niet. Wat mijn maag wiebelig maakt, is de enorme hype om zijn dood en de massa's nieuwe "fans" die hij postuum erbij heeft gekregen. Het lijkt wel of doodgaan het meest hippe is wat je als artiest kunt doen. Blaas je laatste adem uit en je hebt er binnen afzienbare tijd scheepsladingen aan fans en aanbidders bij! MJ was koud een paar uur dood of ik kreeg de eerste uitnodiging voor de "RIP Michael Jackson- hyve". Op TMF en MTV, waar de afgelopen jaren alleen tijdens Classicsnights sporadisch een clip van MJ werd afgespeeld, worden 's avonds alleen maar clips van hem gedraaid.
Ik ben er inmiddels wel zat van. Zat van al dat neppe gedoe, van het iemand pas geweldig vinden als ie dood is, zat van de RIP Michael Jackson-hyve en ongelooflijk zat van RIP in het algemeen. Rest in peace, rest in peaces. Beste mensen die Michael Jackson nu opeens helemaal supervetdebomwateenkerelgeweldigwateeninspiratiebron vinden, zoek een hobby. Doen alsóf je rouwt is niet cool. RIP in je MSN/Hyvenaam is niet hip. Doodgaan überhaupt is niet een hoogtepunt in een leven, maar is en blijft gewoon kut.
Amen.
Dagelijks hetzelfde traject afreizen verveelt. Enorm. De trein Groningen - Leeuwarden is eigenlijk altijd druk. Een echte studententrein met studentengesprekken.
De meeste mensen zitten amper, of ze beginnen luidkeels te bellen. Ik amuseer me dan kostelijk en soms, wanneer ik echt opmerkelijke gesprekken hoor, schrijf ik ze op.
Zoals die hieronder.
IntegerGrunnings meisje doet op schreeuwerige toon telefonisch verslag over haar sollicitatie voor een stageplek bij de politie.
"Ja nou, dat vroeg'n ze maar ik snapte er niks vaaaan."
- Aan de ander kant van de lijn -: "Hoezo, waarom wilden ze dat weten daaaan?"Op nog luidere toon: "Ja omdat ik dan heul veul informaetsie krijg over MOOOORD en VERKRACHTSINGEN enzooo, wat niedinde kraaaant komt"
- Onverstaanbaar gewauwel aan de andere kant van de lijn -"Ja neuh, dat zei ik ook hoor daddik wel int..intre...integer ofzoiets ben"
Toppertje. Met haar integriteit zit het wel goed. Meteen aannemen!----------
Tomtom? Nee, TantanStudentenmeisje vraagt telefonisch de route naar het ontmoetingspunt dat ze heeft afgesproken met haar gesprekspartner.
"Ehm nou even kijken hoor, dus als ik het perron afloop, langs de Burger King....
Ja, dan moet ik dat fietspad affietsen,
Is daar een bruggetje? Huh? Maar daar moet ik dan overheen en met de bocht mee?
En dan?
Oke de eerste links. En dan daar aan het eind van dat straatje is het aan de rechterkant?
Hmmmm nou oke, ik hoop dat ik het kan vinden, anders bel ik je zo weer namelijk."
De Paterswoldseweg dus. Bij de Super de Boer. Graag gedaan!----------
Corpsballen. Altijd vermakelijk.Eerder dit jaar, zat ik in een vierzits, met nog twee wildvreemde corpsballen.
"Ik zweerrrr je, die ex van mij is echt gestoord!"
"Hoezo?"
"Ze heeft al minstens twee keer een abortus gehad."
Namens alle vrouwen... nee, namens alle ménsen met geheimen én gevoel: Lul! --------
Oh no! Not a knife!De zelfde sukkels als hiervoor.
"Toen ik vijftien was, ja, dat was echt heftig. Toen ik nog in Engeland woonde."
"Hoezo. Wat is er gebeurd?"
"Toen ben ik twee keer met een mes bedreigd!"
"Oh nee hee, meen je. Sjonge jonge..... Maar hee, ga je ook naar de kroeg vanavond?"
Hey, that's what friends are for, right?--------
Goh, ik hier?Wederom de corpsballen. En dat allemaal tijdens één treinrit. Wauw!
"Ik mag Chantal gewoon niet. Ik vind haar geen goede docent en volgens mij mag ze mij ook niet."
"Ja, ze is inderdaad wel heel apart en ze heeft echt haar lievelingetjes."
- Treinrit gaat verder -
*Ploing! Eindstation Groningen!*
Corpsballen staan op, borst vooruit en lipjes getuit. En wie zit er op rij nummer drie? Juf Chantal!!!!
"Oh eh hoi Chantal!"
Juf Chantal zegt: "Zo jongens, dat was me treinreis wel weer he? Altijd even kijken wie er in de coupé zit hè, als je over iemand wilt praten!"
I rest my case. Ha. Ha. Lo-ho-se-hers!----------
Je zou er een televisieprogramma mee kunnen vullen. Zo ongegeneerd als mensen hun privéleven in de trein bespreken.
Doordat ik weet hoe hard die stemmen door de coupé tetteren, let ik erop wat ik zeg in de trein en beperk ik het bellen (als ik al bel) tot 20 seconden ongeveer.
Maar dat hoeven andere mensen niet te doen hoor. Treinreizen op zich is nogal saai namelijk.
En toen stond mijn site zomaar een maand op zwart. Iets met virussen ofzo. Keek ik vandaag, is ie ineens weer in de lucht! Mijn nieuwe jaar is anders begonnen dan gepland, dus de goede voornemens waar ik over na zou denken, heb ik even op de lange baan geschoven. Ik heb het druk genoeg met nadenken over en wennen aan alle veranderingen van de laatste tijd. Veranderingen die ik wel een beetje aan had zien komen, maar die toch rauw op m'n dakje zijn gevallen, waardoor dingen als goede voornemens even lang heel onbelangrijk zijn.
Om niet helemaal dramatisch en sjaak-afhaak te zijn, heb ik toch alvast 1 (enorm cliché) voornemen dat ik met hullie wil delen: beter mijn best doen voor mijn studie. Vanaf volgende week dan, want deze week heb ik nog geen zin. En wat vaker sporten (oh dat zijn er al 2), maar nu nog niet, want ik heb het te druk. Afijn, zie hier de zinloosheid van goede voornemens. Volgend jaar beter....
Ik leef nog hoor, maar ik had andere dingen te doen de afgelopen 11 maanden. In elf maanden kun je best veel doen, zoals bijvoorbeeld zwanger worden en bevallen. Maar dat heb ik niet gedaan. Ik had het gewoon druk. Druk met vriendje, met vriendinnen, met integrale veiligheid, met twee keer naar Italië gaan, met feestjes, met af en toe een bijbaantje hier of daar, met sporadisch sporten, met rondhangen in mijn fijne huis, met games, met televisie en films, met boeken, met… ach met van alles eigenlijk.
Maar daar gaat het niet om. Ons houdt niet van achteruit kijken, ons kijkt naar voren! De alternatieve kerstboom staat want de kerstdagen en 2009 zijn in aantocht. Hoog tijd voor de goede voornemens. Het mooie aan goede voornemens vind ik dat het slechts plannen, zijn. Plannen zijn er om uitgevoerd te worden, maar als dit niet lukt kunnen ze altijd nog gewijzigd worden en in het slechtste geval kan ik ze helemaal afblazen. Daarom heb ik er geen enkele moeite mee elk jaar met een bult goede voornemens te komen. Ik moet er alleen nog even over nadenken wat er moet gebeuren om mijzelf nog meer te perfectioneren. Hier kom ik later op terug.
Voor nu ben ik in ieder geval weer terug op mijn domeintje. De dreigementen van mijn persoonlijke webdesigner mijn site weg te doen, hebben gewerkt. Ich bin zurück.
Ik bedacht het op een moment dat ik me bedacht dat ik al een paar weken niet meer naar fitness was geweest. Dat jarenlange schuldgevoel van geen reet uitvoeren was weer teruggekomen. Het was even weggeweest, omdat ik dacht dat ik deze fitnessclub wél leuk vond, maar sinds ik het ook daar nog nauwelijks kan opbrengen om heel af en toe nog langs te komen, concludeer ik dat fitness denk ik niet mijn ding is.
Eigenlijk als ik heel eerlijk ben is sport niet echt mijn ding. Ik word er moe van, m'n huid gaat jeuken (ik weet ook niet waarom) en soms word ik zó rood van inspanning dat het neigt naar aubergine.
Enfin.
Aangezien ik niet gezegend ben met het lichaam van een...een... naja een "ik kan eten wat ik wil en nog kom ik geen gram aan" persoon, zit er niets anders op dan sporten op de een of andere manier.
Toen ging ik nadenken. Ai. En ik kwam tot het volgende: ik ga weer basketballen, net als Vroegah! Eureka! Maar, dat is natuurlijk wel Heel tricky, aangezien rennen niet tot mijn huidige fitness-activiteiten behoort. Nou ja, al een jaartje of vijf niet. Er flitste een beeld door mijn hoofd van een auberginekleurige Tanya die tollend van duizeligheid over de Grote Markt strompelde tijdens pleintjesbasketbal. 'Kom op Tan, we zijn nog maar 3 minuten bezig!'.
Opbouwen, is het magische woord. Daarom het idee: zelf een team oprichten en dan een halfjaar lang (tot de zomerstop, dan zien we wel verder) één keer per week trainen, samen met allemaal leuke en gezellige meisjes die wel houden van een biertje. Onder het genot van een café Blabla in de Doppio Espresso, werkte ik het idee uit met de lovely J. en C., mijn partnerettes in crime. Volgende week gaan we een zaaltje reserveren, wie weet wat ballen regelen en dromen over roze tenues met glitters en gouden letters.
Denk je nu van: Wow, dat klinkt allemaal wel heel aantrekkelijk en ben je leuk, gezellig, niet dom, niet lomp en staat er op je identiteitsbewijs een V-tje? We zoeken nog twee fanatiekelingen!
Of ik zin had om een middagje naar het museum te gaan. Tuurlijk, het is herfstvakantie (hiephoihbo!), het is regenachtig en van dat huiswerk maken komt toch niets. Laat staan het huishouden.
Stripmuseum of Groninger Museum? Laten we
arty doen, laten we naar het Groninger Museum gaan. Daar is een tentoonstelling van P. Struycken. P. Struycken, dat zei vriendin J. en mij niets, maar het
plaatje op de website zag er leuk uit, dus gingen we er voor. We hadden er zin in, eindelijk een nuttige invulling in deze herfstvakantie!
We parkeerden mijn (onze) stijlvolle bolide (een prachtig beigekleurig koetsje) voor het museum en we betaalden keurig zeven euro per persoon bij de kassa. Zéven euro, dat is mét studentenkorting, maar dat terzijde.
De museumconducteur, die voor een autist toch nog best sociaal leek, knipte onze kaartjes en mompelde zachtjes 'Twap af'. We hadden de onderste tree nog niet aangeraakt, of een andere meneer, met zo'n zilveren V-tje op de borst van z'n te grote kostuum, wees ons op hitleriaansche wijze de garderobe. Niet dat we erom gevraagd hadden, maar blijkbaar stonden onze druipende paraplu's hem niet aan.
De juffrouw bij de garderobe was heel lief. Misschien een beetje té lief, als ik er nu over nadenk. Lief op de manier van: 'Kijk die enthousiaste meiden nou! Ze hebben werkelijk geen idee hoe saai dit hele museum is!'.
Maar goed, bij binnenkomst stond een lichtzuil. 'Sja, eh leuk...' klonk er naast me. Ondanks de topdrukte vanwege de herfstvakantie, was het verder muisstil in het museum. In de eerste zaal was een groot scherm met een 360 graden foto die met een muisbal te besturen was. We konden zelfs inzoomen. En we konden de muisbal ook heeeel snel heen en weer bewegen, zodat we extrasupermisselijk werden van het grote bewegende beeld. Door die actie hadden we meteen een stalker: een V-mannetje die ons niet meer uit het oog verloor.
Wat volgden, waren nog een stuk of vijf van deze schermen met beweegbare foto's, oerlelijke kunstfrutsels aan de muur en op de grond en een uit de hand gelopen postzegelverzameling. En dat drie verdiepingen lang, onder een temperatuur van 40 graden. Ha, tóch nog zomer in Nederland. Medelijden hadden we, met enkele kinderen in het museum, die onder valse voorwendselen waren meegenomen door hun ouders. Schattig ook, om te zien hoe de vaders er nog iets van probeerden te maken. Maar helaas, deze middag viel voor de kinderen niet meer te redden.
Verder zagen we nog een knotsgekke modetentoonstelling, een zaal met foto's van niet bepaald moeders mooisten van het modellenbureau en in een andere zaal hingen konijnenknuffeltjes met lange dunne piemeltjes aan het plafond, met als middelpunt een wit konijn met een grote knuffelflamoes die in haar pootjes het Jezuskonijntje vasthield. Aandoenlijk vonden we dat.
Creatief vonden we de door een manische kunstenaar uitgesneden flinterdunne sliertjes papier die bij nadere inspectie een gigantische hardcorepornogangbang moesten voorstellen.
Na nog een oervervelende, saaie wandeling over de neverending expositie vol enge oosterse prullaria vertrokken we uiteindelijk (na een half uur) richting museumcafé. Maar niet voordat we langs de garderobe liepen om onze tassen, paraplu's en een 'Arme meisjes, gaat het wel'-blik toegeworpen te krijgen door de lieve mevrouw van de garderobe.
|
Toon berichten 1-8 van 34 |
Volgende Pagina »
